عروسی لری از دیر باز در ممسنی مملو از هیجان امید و عشق بوده و هست در روزگاران نه چندان دور عروسی در میان مردمان ممسنی از چند روز میگذشته حتی به هفته هم میکشیده یادم هست بچه بودم عروسی پسر عمویم در بهلو یک هفته طول کشید اما در بحث واکاوی ازدواج این نکته حایز اهمیت است که عروسی خود به تنهای حلال بسیاری از مشکلات بین فامیلی بین طایفه ای ... ودر نهایت محلی میباشد در عروسی لری قبل از هر چیز کدورت ها باید به گوشه ای برود با به کلی از بین برود گاهی عروسی باعث میشود که کدورتی که در طی ده های متمادی حل نگردیده حل شود البته این بحث خارج از مسایل مربوط به خون بس میب

طایفه زند از لرهای ساکن در منطقه لرستان و همدان بودند. نادر در سال 1144 ق آنها را به خراسان تبعید کرد که پس از مرگ او به زادگاه خود برگشتند. کریم خان در تاریخ ایران و بخصوص در تاریخ قوم لر جایگاه والایی دارد. نویسنده تاریخ محمدی که این کتاب را به دستور آقامحمدخان قاجار تالیف کرده، از کریم خان زند به نام "مربی سلسله زندیه و رب النوع طایفه الواریه" یاد کرده است. (تاریخ محمدی، احسن التواریخ، ص 140)

در وسط جنگلهای بلوط، که پوشش کوهستانی منطقه است (راشک)، تاکستان وسیع و سرسبزی وجود دارد که در اطراف آن درختان بادام و زردآلو کاشته شده است. این تاکستان سندی گویا از رنج چندین ساله انسانی پرتلاش و نستوه در این منطقه دورافتاده و فراموش شده است. در اطراف این تاکستان بزرگ انبوهی از قلوه سنگ انباشته شده که به صورت دیواره ای برای محافظت درختان انگور از هجوم دامهای عشایر درآمده است.

سرگذشت یه بچه تنبل:ﮐﻼﺱ ﺍﻭﻝ ﺩﺑﺴﺘﺎﻥ، شیراز ﺑﻮﺩﻡ ﺳﺎﻝ ١٣٤٠،ﻭﺳﻄﺎﯼ ﺳﺎﻝ ﺍﻭﻣﺪﯾﻢ اصفهان ﯾﻪ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺍﺳﻤﻢ ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ،ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻧﯽ ﺑﻮﺩﻡ، ﻟﻬﺠﻪ ﻏﻠﯿﻆ ترکی قشقایی، ﺍﺯ ﺷﻬﺮﯼ ﻏﺮﯾﺐ...ﻣﺎ ﮐﺘﺎﺑﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍ اناﺭ ﺑﻮﺩﻭﻟﯽ اصفهان ﺁﺏ ﺑﺎﺑﺎمعضلی ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻦ،ﻫﯿﭽﯽ ﻧﻤﯽ ﻓﻬﻤﯿﺪﻡﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻮ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﻫﻤﭽﯿﻦ ﺧﺒﺮﯼ ﺍﺯ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺍﻭﻝ ﺑﻮﺩﻧﻢ ﻧﺒﻮﺩ ﻭﻟﯽ ﺑﺎ ﺳﺨﺘﯽ ﻭ ﺑﺪﺑﺨﺘﯽ ﺩﺭﺳﮑﯽ ﻣﯿﺨﻮﻧﺪﻡ.ﺗﻮ اصفهان ﺷﺪﻡ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺗﻨﺒﻞ ﮐﻼﺱﻣﻌﻠﻢ ﭘﯿﺮ ﻭ ﺑﯿﺤﻮﺻﻠﻪ ﺍﯼ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢﮐﻪ ﺷﺪ ﺩﺷﻤﻦ ﻗﺴﻢ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻣﻦﻫﺮ

قبل تر ها ، عید که میشد ، حتی اگر ساعت سه صبح هم میبود ، بیدار میشدیم ، با چشمان پف کرده و باز و بسته لباس های نو میپوشیدیمهفت سین میچیدیم مینشستیم سرِ سفره !منتظر میشدیم آن موسیقی معروف و پر سر و صدا از تلویزیون بیاید بیرون .همه در عالم خواب ، پدر و مادر زیرِ لب دعا زمزمه میکردند ، بچه ها کج و معوج و خواب آلود.بعد یکهو آن بوق و کرنا یک انرژی مضاعفی به جمع میداد که انگار قوم مغول حمله کرده !میریختیم سر میوه و شیرینی و آجیل و بوس.این بوس که میگویم از واجبات بساط بود.اصلا رسم بود بوس کنی عیدی بگیری.بعد پدر بزرگِ خانواده از لای قرآن از آن پول های شسته رُفته و

یادش به خیر سالهای درس خوندن، پایان تعطیلات شروع غم و غصه ناراحت می شدیم از بازشدن دوباره مدرسه اما .......با دیدن این عکس دلم برای مدرسه و دوران بچگی ام تنگ شد مدرسه اپتدایی مورکی در دل یک طبیعت زیبا ومشرف به کوه قلات باری ...این عکس از این قاصله دور مرا به قلب خاطرات مدرسه مورکی پرتاب کرد سال 1374مدرسه شهید عباسقلی مرادی کلاس پنجم اپتدایی. خاطرات شیرینی دارم اما چیزی که خیلی برایم برجسته شد تلاشم برای جلب نظر معلم ورزش و عضویت در تیم فوتبال مدرسه بود که در دوران اپتدایی هیچگاه میسر نشد .دوم اینکه دو تا رفیق داشتم که هنوز بعد از 15 سال و شاید بیشتر که از هیچ